- Rzesistki

(wg Gienadija Małachowa)

W organizmie człowieka pasożytują następujące rzęsistki:

• pochwowy (Trichomonadidae vaginalis Donne) powoduje:
  • zapalenie pochwy (u kobiet) i cewki moczowej (u mężczyzn)
  • zapalenie pęcherza moczowego
  • zapalenie szyjki macicy
  • zapalenie gruczołu Bartholina
  • zapalenie prostaty, pęcherzyków nasiennych, najądrza, jąder
• policzkowy (Trichomonadida tenax Muller (umiejscawia się w zębodołach, w przestrzeniach między zębami i dziąsłami, to forma najmniej złośliwa ale najbardziej rozpowszechniona, występuje u osób mających próchnicę, zapalenie dziąseł, paradontozę)
• jelitowy (Trichomonadida hominis Davaine) (w porównaniu z policzkowym i pochwowym jest bardziej odporny na oddziaływanie czynników zewnętrznych, z kolei bardziej wrażliwy na wysychanie i promieniowanie ultrafioletowe)

Rozwój rzęsistka przebiega w trzech fazach:

• wiciowej (stadium dorosłe)
• amebowej (forma przejściowa, najbardziej agresywna)
• cystopodobnej (otoczona błoną, chroniącą przed zewnętrznymi uszkodzeniami).

Rzęsistek rozmnaża się bezpłciowo. Przy każdym jego podziale powstaje nowy organizm. Można znaleźć go w organizmie we wszystkich stadiach rozwoju. Może on wydzielać na swojej powierzchni substancje, które są identyczne do składu tkanek organizmu człowieka.

Wszystko to powoduje, że rzęsistek jest niemal nieujarzmiony i nie do zniszczenia, a organizm człowieka jest najbardziej odpowiedni do jego rozmnażania.

Zarazić się nim można przez:

• usta
• odbytnicę
• narządy płciowe
• wdychanie powietrza.

Po jego wniknięciu do wnętrza człowieka, ma miejsce stopniowe zarażanie całego organizmu. Wynikiem kolonizacji są:

• choroby sercowo – naczyniowe
• zmienione opuchliznowo kości i tkanki miękkie.

Rzęsistki posiadają wyjątkową zdolność: jeśli znajdą się w niekorzystnych dla siebie warunkach lub grozi im zagłada (w wyniku odpowiedzi systemu immunologicznego) zaczynają wydzielać substancje rogowe lub galaretowate, które tworzą ochronną otoczkę. Rezultatem jest nowotwór – kolonia rzęsistków upodabniająca się do chrząstki (włókniak, mięśniak) lub gęsty „kisiel” (torbiel).

Jeśli oddziaływuje się na te, będące w fazie komórkowej, przechodzą z tego stadium w fazę amebopodobną i „uciekają” z nowotworu przez naczynia krwionośne. Przenikają do innego narządu, gdzie ma miejsce mniejsza przemiana materii, co oznacza, że przenika tu mniej leków – w chrząstki i kości. Tam rozwijają się i tworzą nowotwory.

Obecność w organizmie infekcji grzybiczej, wirusowej czy bakteryjnej niszczy siły obronne i stymuluje do powstania jeszcze bardziej agresywnej formy rzęsistka. W świecie mikrobów trwa bezustanna wojna, rodząca silniejsze i okrutniejsze pasożyty. Aby przetrwać i zwyciężyć, inne rodzaje intruzów, stają się niezwykle złośliwe i w rezultacie opanowują cały organizm człowieka.

Choroby wywoływane przez rzęsistki charakteryzują się różnorodnością symptomów i powodują różne powikłania.

Są przyczyną niezliczonej ilości chorób onkologicznych i sercowo – naczyniowych. Jeśli zda się sobie z tego sprawę, można mieć wrażenie, że rzęsitkowica jest najbardziej rozpowszechniona chorobą na świecie.

Do powstawania rzęsistkowicy, oprócz wniknięcia do organizmu czynnika pobudzającego jego rozwój, często przyczyniają się następujące czynniki:

• inne choroby towarzyszące
• naruszenie stanu witaminowego i hormonalnego
• zmiany stanu ścianek pochwy w czasie ciąży i poronienia.

W osłabionym organizmie nawet słaba infekcja rzęsistkowa może wywołać ciężką chorobę.